24 Mart 2011 Perşembe

Aziz Nesin Ben De Çocuktum

Aziz Nesin Ben De Çocuktum diyerek kendi çocukluğunun on yaşına kadarki anılarını yazmıştır bu kitabında. Yoksul bir çocukluk geçiren Aziz Nesin, kitabınının sonunda şöyle diyor;
Bu yollardan geçip gelen benim gibi birisi için, önüne açılan iki yol vardır: ya sınıf değiştirecek, ya bir üst sınıfa geçecek, üst sınıfın nimetleri, rahatı içinde kendinden memnun olacak, uyuşacak; yada çektiği acıları, kendisinden sonrakilerin çekmemesi için savaşacak, yani toplumcu olacak. Benim toplumcu, solcu oluşumun nedeni işte budur; toplumculuğum yaşamımın bir sonucudur. İnanıyorum ki Türk halkı ancak ve ancak toplumculukla kalkınır.
 Aziz Nesin anılarını okuyunca üzülmedim diyemiyeceğim ama kendimden birşeyler bulmadım da diyemeyeceğim. Öyle yalın, açık saklamadan yazmışki çocukluğunun duygularını. Bir kere yoksul bir çocukluk geçirmiş, bir çok şeyden yoksun kalmış, çocuk olması, çocuk gibi davranması yasaklanmış, sokaklarda geçen güle koşa oyun oynayan bir çocuk olamamış, kendini hep büyük zannetmiş, oynayan çocukları her camdan seyretmiş, çocuklar arasında dışlanmış, sadece bir anısı var kendinden geçip tüm gün oynadığı, onun da akşam olunca farkına varıyor.  Kendi çocukluğunu şu cümle ile tanımlıyor "Çocukluğum birçok aşağılık duygusu altında ezilmiştir. Yalnız çocukluğum değil, delikanlılığım da öyledir." Fakat Aziz Nesin bu duyguyu hayatında itici bir güç olarak kullanmış ve kendi yaşadıklarını diğer insanların yaşamaması için çaba sarfetmiştir. Nesin Vakfının kurulmasında da bu itici güç hakimdir sanırım.

Kitaptan en beğendiğim mesaj içerikli bir alıntıyı paylaşarak bitirmek istiyorum:
"Çoğumuz kendi suçumuzmuş gibi yoksulluğumuzdan utanırız. Ben de yıllarca yoksulluk ayıbımdan utandım, taa yazar olana dek... Çoğunluğun yoksul olduğu ülkede, yoksulluğun değil, varlıklılığın daha utanılası olduğunu yazarlığa başlayınca anladım."

Hiç yorum yok: